Search

Small Stories to rethink Large Issues

Nanke Verloo

Hoe conflict kan bijdragen aan burgerparticipatie: 10 DO’s en DON’Ts door Nanke Verloo.

Voor stedenbouwkundig bureau Islant werd ik geïnterviewd over hoe conflict kan bijdragen aan burgerparticipatie.

Interview door Merel Pit:

Conflicten, de meeste mensen gaan ze van nature het liefst uit de weg. In een participatietraject worden ze dan ook vaak zo snel mogelijk de kop in gedrukt. Ze worden gezien als obstakels in het proces, terwijl ze juist heel waardevol kunnen zijn. Ze maken veel energie los, waar beleidsmakers en planners goed gebruik van kunnen maken. Nanke Verloo (Assistent Professor Urban Planning aan de Universiteit van Amsterdam) vertelt in 10 do’s en don’ts hoe conflict kan bijdragen aan burgerparticipatie. Lees de rest van het interview in het Digizine van Islant 2017

Advertisements

Governing the global locally: Agonistic democracy practices in The Hague’s Schilderswijk.

Cities have become stages for (inter)national conflicts over political and religious identity, democratic values and ownership of place. These ‘glocal urban conflicts’ challenge local actors to respond immediately and effectively in ways that prevent escalation and strengthen democratic relations. The theory of agonistic democracy provides a valuable model that celebrates difference and inclusiveness to foster democracy. There is, however, little understanding of how these agnostic ideals are practiced in rapidly unfolding situations. This article provides a case study to further our understanding of dealing with conflicts where global tensions are enacted at the street level. It proposes an interpretative approach that brings into focus how a decentred network of local professionals practice agnostic democracy in action. The local government of The Hague was challenged to ‘govern the global locally’ when young Muslims waved flags allying with ISIS on the streets of the Schilderswijk neighbourhood. A series of local demonstrations required appropriate responses in a highly mediatised conflict. The analysis provides three ‘critical moments’ that function as a lens to study governance practices that underscore diversity as a political resource. Practices of ‘governing meaning’ and ‘governing the street’ addressed concerns about security, ownership and local grievances. Read the rest of the publication in the journal Urban Studies

Jane Jacobs: Planning Guru or Planning Gorilla?

Jane Jacobs is often celebrated as the Guru of today’s planning. Her approach to the city as a place for diversity – in uses, spaces, inhabitants, and buildings became enormously popular among planners across the world. In Amsterdam, planners are also deeply inspired by Jacobs perspective.

Director and former director of the Amsterdam Planning Bureau Jos Gadet and Zef Hemel refer to Jacobs extensively in their strategies for the future of Amsterdam and blogs. Jacobs seems to be the Guru of Amsterdam planning. But when I look at recent projects, I observe that Amsterdam seems to selectively choose some of Jacobs’ lessons and neglects others.

Read the rest of my blog at the Centre for Urban Studies

De strijd om de straat in de Amsterdamse Wallen.

Bewoners en andere gebruikers produceren en veranderen de stad door hun alledaagse gebruik van de publieke ruimte. Stedelijk beleid en planning lopen niet altijd in pas met dat gebruik. In de binnenstad van Amsterdam komt die botsing tot uiting in de strijd om eigenaarschap. Nanke Verloo deed in het kader van het Public Mediation Programma, samen met haar studenten Nikkie Menting, Robin Hooft van Huysduynen, Anna Idzinga, Eva Kieft, Reijer Lomans en Thom van Woerkum, onderzoek naar eigenaarschap in een controversieel gebied: de Wallen. Van wie is binnenstad van Amsterdam? En welke lessen leren we van de straat? 

Lees het hele artikel op de website van Rooilijn

Waarom we moeten blijven protesteren en hoe we dat kunnen doen

 

(Dit artikel verscheen als column op socialevraagstukken.nl )

Zondag gingen er wereldwijd miljoenen vrouwen en mannen de straat op om te demonstreren tegen de haatdragende en seksistische uitspraken en beleidsplannen van de nieuwe president van de Verenigde Staten. Gewapend met spandoeken die riepen om ‘women’s rights are human rights’ en ‘make love not walls’ liepen mensen arm in arm om hun stem te laten horen. In zo’n 673 steden op alle continenten (zie hier een fantastische fotoreportage) werden straten en pleinen voor even het podium van de wereldmacht.

De 45ste president van de vrije wereld roept bij velen afkeer, ongeloof, en angst op. Deze angst is ook niet ongegrond. De nieuwe president is de verpersoonlijking van ontwikkelingen die de wereld volgens velen de totaal verkeerde richting op sturen. Laat ik het nog even op een rijtje zetten: het dalende vertrouwen in de rechtsstaat, het veranderen van feiten in meningen, het afdoen van de legitimiteit van internationale verdragen (opvangen van vluchtelingen, mensenrechten, NAVO) die de mensheid tegen fascisme zouden moeten beschermen, groeiende haat en angst voor andersdenkenden, voor migranten, de LGBTQ-gemeenschap (Lesbian, Gay, Biseksual, Transgender en Queer of Questioning, red) en minderheden in het algemeen. En dan nog: verheerlijking van de neoliberale en patriarchale macht (nog minder vakbonden, nog minder rechten voor werknemers, nog minder manieren om bankiers en grote bedrijven ter verantwoording te roepen) en het bouwen van muren als oplossing voor mondiale ongelijkheid.

En dit alles dreigt in een gevaarlijke cocktail te geraken met de groeiende populariteit van populistische partijen in Europa en aankomende verkiezingen in Nederland, Duitsland, Frankrijk, Oostenrijk.

Daarmee is ook het moment aangebroken waarop de noodzaak tot protest niet langer te ontkennen valt. Lange tijd was protest het domein van extreem-linkse of juist extreem-rechtse, feministische of juist fascistische, krakende of juist kopende burgers. Maar nu banale normen, rechten, en verworvenheden op het spel staan is protest het domein en de opgave van ons allemaal. Dit is het moment waarop er noodzaak is om zaken die we wellicht als ‘vanzelfsprekend’ en ‘alledaags’ zijn gaan beschouwen opnieuw te onderstrepen. Sta jij voor gelijke behandeling van vrouwen en mannen? Sta jij voor gelijke kansen voor kinderen van verschillende sociaaleconomische achtergronden? Sta jij voor een rechtstaat die jou beschermt? Voor een overheid die geen doelgericht geweld gebruikt tegen één groep?

img_7407

Dan is dit het moment om je uit te spreken. En juist als je nu denkt, ‘dat hebben we 30 jaar geleden toch al met elkaar bekokstooft?’ Dan is dit het moment om jezelf, de mensen om je heen, en de politieke partijen daaraan te herinneren. Deze waarden staan namelijk serieus op de tocht. En niet alleen maar in het verre Amerika. Ook in Nederland. Als ik hierover praat met vrienden die niet wit zijn, zijn vanzelfsprekendheden zoals gelijke behandeling helemaal nooit vanzelfsprekend geweest. Velen van hen verzetten zich iedere dag tegen aantastingen van die gelijkheid. Het privilege om gelijkheid, vrijheid, en mogelijkheden als vanzelfsprekend te zien is niet langer. We moeten opnieuw laten zien dat de meerderheid van de mensen voor deze waarden staat. En dat kan alleen door in actie te komen.

Protest is nodig. Voor sommigen betekent dit om er met spandoeken op uit te trekken. Maar dat is niet de enige manier waarop we ons kunnen verzetten. Dus mocht je nu denken ‘ik wil wel, maar daar heb ik helemaal geen tijd voor tussen mijn baan, het kinderdagverblijf, en de boodschappen door’ – ook die vlieger gaat niet meer op. Protest hoeft niet alleen te bestaan uit demonsteren op het Museumplein of het Malieveld. Protest kan ook in het klein, in het alledaagse, door wat ze in de sociologie ‘civil disobedience’ noemen. Burgerlijke ondeugendheid kan op allerlei manieren. Laat ik er een paar opnoemen die vrij gemakkelijk tussen de aardappels en het voorlezen door kunnen.

Uitspreken. Ten eerste kun je je natuurlijk bewust uitspreken. Zet mensen aan het denken die dicht bij je staan en die je vertrouwen. Als iedereen een gesprek aan zou gaan met één familielid die nadenkt over een stem voor de PVV kunnen we al veel veranderen. Geef erkenning aan de angst die deze mensen ervaren, maar zet daar feiten en liefde tegenover. Gebruik je persoonlijke ervaring om je uit te spreken tegen mensen die je betrapt op racistische of seksistische uitspraken. Laat hen zien wat die uitspraken met je doen. Kom op voor groepen die op dat moment niet voor zichzelf kunnen opkomen.

img_7490

Negeren. Negatieve aandacht is ook aandacht en gek genoeg helpt een anti-campagne degene waartegen wordt geageerd vaak aan de macht. In de VS werd er bijvoorbeeld opgeroepen om simpelweg niet naar de inauguratie te kijken, door de inauguratie tot de minst populaire van de geschiedenis te maken wordt er een punt gemaakt, daarnaast raakt het de 45ste president wellicht in zijn buitenproportionele ego. In Nederland kunnen wij actief kiezen om racistische of haatdragende politici geen aandacht te geven op sociale media. Plaats de foto’s van haatdragende politici niet op sociale media (is het je opgevallen dat ik zijn naam niet noem in dit stuk?). Die gezichten bevestigen angst van mensen die geloven in wat deze politici zeggen en angst van mensen die zich daar tegen afzetten. Angst, zoals we weten, is nooit een goede raadgever, ook niet in verkiezingstijd.

Alledaagse keuzes. In het alledaagse leven zijn er legio keuzes die kunnen bijdragen aan een eerlijkere en duurzamere wereld. Mannen, ga alledaags seksisme tegen in je eigen werkomgeving door te weigeren zitting te nemen in comités of besturen met een gebrek aan vrouwen. Maak racisme bespreekbaar met je kinderen (lees hier hoe). Op het gebied van klimaatverandering is het heel gemakkelijk om iets groots te doen in het klein: kies voor minder vlees, koop producten die zo veel mogelijk klimaat neutraal worden geproduceerd, zet de verwarming een tandje lager en trek een trui aan (of organiseer je, en lees hier wat je verder kunt doen).

Kortom, dit is het moment waarop we ons moeten mobiliseren en actief uitspreken voor gelijke rechten en behandeling; bescherming van minderheden, vluchtelingen, minder bedeelden, en het klimaat; voor eerlijke verdeling van macht en middelen; en vooral voor het uitdragen van liefde in plaats van haat.

Zaterdag deden we dat met velen. Die energie moeten we vasthouden. Protest is noodzakelijk en niet moeilijk. Doe iets. Spreek je uit, negeer actief, maak bewuste keuzes, en als je wilt, demonstreer. In deze tijd zullen alle keuzes, groot en klein, het verschil maken.

IMG_7475.jpg

 

Learning from informality? Rethinking the mismatch between formal policy strategies and informal tactics of citizenship.

Democratic governance is increasingly focused on active citizenship. Governments in the Global North seek to make residents responsible for improving their communities. Democracy, however, is not solely experienced in abstract terms, it also materializes through more informal everyday interactions with public officials. This article explores the significance of routine and performative street-level encounters that shape people’s experience of belonging or exclusion in a democratic state through a methodology of narrative mapping. Two ethnographic vignettes reveal the disjuncture between formal policy strategies that seek to foster citizenship and residents’ informal tactics to perform citizenship in an urban neighborhood in the Netherlands. The article underscores a paradox: the fact that formal strategies can inadvertently disrupt informal citizenship tactics, and thereby undermine the goals of an inclusive project. Read the rest of the article in Current Sociology: 0011392116657287-full

Hoe kun je omgaan met conflict in processen van burgerparticipatie? De kritieke momenten reflectie methode.

Hoe kun je omgaan met conflict in participatie processen? Na aanleiding van een jarenlange samenwerking met de gemeente Amsterdam ontwikkelde wij een methode om te reflecteren op conflict in processen van burgerparticipatie.

Het doel van dit schrijven is tweeledig. We analyseren twee casussen van participatie in Amsterdam Oost. Maar deze casusbeschrijvingen dienen ook een voorbeeld voor de ‘kritieke-momenten reflectiemethode’ die wij hebben ontwikkeld. De kritieke-momenten reflectiemethode is een manier om te begrijpen hoe, ondanks alle goede intenties, participatie vaak toch kan escaleren of tot nieuwe conflicten kan leiden. De methode die wij aandragen geeft professionals die participatie- of andere samenwerkingsverbanden willen bewerkstelligen, een handelingsrepertoire om actoren (spelers en betrokkenen die een actieve rol innemen en invloed hebben op een proces) en herinneringen een plek en rol te geven in het proces. De reflectie die in de methode wordt aangedragen is in Amsterdam Oost toegepast op de praktijk, met als doel beleidmakers en politici de mogelijkheid te bieden hun eigen handelen te begrijpen en nieuwe participatieprocessen te versterken. Lees hier het boekje voor de gemeente Amsterdam

Burgerschap in tijden van conflict: een reflectie op Ede

De afgelopen weken veranderde de wijk Veldhuizen in Ede in een klein oorlogsgebied. Een groep Marokkaanse Nederlanders sprak zich uit door te rellen en te vernielen. Hoe gaan wij daar mee om? Kunnen we door de herrie van geweld het verhaal nog horen? Of schreeuwen de maatregelen en de reacties van anderen harder dan de jongeren zelf? Een analyse van burgerschap in tijden van conflict. Lees mijn column verder op Socialevraagstukken.nl

 

logofoto.

In het Parool: Ben niet bang voor de boze burger.

Interview Parool, 2 maart 2016:

Parool_2maart2016_fotoparool_2maart2016

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑